Του Βασίλη Πάικου

«Έφερες ξανά την ελπίδα στην Ισπανία και στην Ευρώπη, και αισιοδοξία σε όλους μας…» έγραφε στο συγχαρητήριο τηλεγράφημά της προς τον νέο Πρωθυπουργό της Ισπανίας, τον σοσιαλιστή Πέδρο Σάντσεθ η επικεφαλής του ΚΙΝ.ΑΛΛ. Φώφη Γεννηματά. Θεωρώντας, προφανώς, πως η επιτυχία του ισπανού συντρόφου συνιστά και δική της δικαίωση. Η ίσως ότι προδιαγράφει και την δική της νικηφόρα προοπτική!

Στη Μαδρίτη λοιπόν, εκεί όπου ο συντηρητικός Πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόι κατέρρευσε με πάταγο, υπό το βάρος θηριωδών σκανδάλων. Οπου 29 στελέχη του κόμματός του καταδικάστηκαν σε 351 έτη κάθειρξης για βροχή από μίζες, με κατεύθυνση το κομματικό ταμείο. Για να τον διαδεχθεί, μετά την πτώση, ο Πέδρο Σάντσεθ με την στήριξη της ριζοσπαστικής αριστεράς των Podemos. Αν τώρα η Φώφη Γεννηματά διακρίνει ομοιότητες με την δική της περίπτωση, θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μας τις εξηγήσει. Δεδομένου ότι εκεί οι σοσιαλιστές γκρέμισαν τη δεξιά και συμπορεύονται με την αριστερά. Ενώ εδώ, ωςτώρα τουλάχιστον, βαδίζουν χέρι -χέρι με την καθ’ ημάς δεξιά. Στην πιο δεξιά μάλιστα εκδοχή της. Γεγονός είναι ότι οι εξελίξεις στη Ισπανία ενισχύουν «προβοκατόρικα» τα διλήμματα στο χώρο της ελληνικής κεντροαριστεράς. Σεσχέση με τον προσανατολισμό της.

Αξιώνοντας καθαρές κουβέντες. Καθώς μάλιστα η Ισπανία έρχεται να πριμοδοτήσει την γενικότερη στροφή της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας το τελευταίο διάστημα. Την τάση απεγκλωβισμού της από τον θανάσιμο εναγκαλισμό της ευρωδεξιάς. Τον και εκλογικά ζημιογόνο εναγκαλισμό. Το δε ισπανικό «μάθημα» έρχεται λίγα μόλις 24ωρα μετά από την προτροπή του Ούντο Μπούλμαν, του επικεφαλής των σοσιαλδημοκρατών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προς τα ελληνικά προοδευτικά κόμματα «να ενώσουν τις δυνάμεις τους στο δρόμο για το μέλλον της Χώρας, και να απομακρυνθούν από τη Δεξιά». Ο Μπούλμαν λοιπόν, όπως ακριβώς πριν απ’ αυτόν ο Τζιάνι Πιτέλα, κι ακόμη ο Σάντσεθ, ο Ντα Κόστα και βέβαια ο Κόρμπιν. Οι ηγέτες που σύρουν τον χορό της στροφής της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας προς την φυσική, την ιστορική της κοίτη. Με πιο διστακτικούς, αν και όχι αρνητικούς τους βόρειους ομόφρονές τους.

Γεγονός πάντως είναι πως πέρασε πια (ανεπιστρεπτί;) η εποχήτων Μπλερ, Σρέντερ και Γκονζάλεθ, των ηγετών που περισσότερο απ’ όλους χρεώνονται τη δεξιά στροφή. Προσβάλλονταςτην ίδια την τιμή του ιστορικού αυτού ρεύματος της αριστεράς.Πόσοι αιώνες πέρασαν εντέλει από το 2015; Τότε που η Ελλάδα πάλευε μόνη; Τότε που ο Αλέξης Τσίπρας πάλευε μόνος; Και, ως εκ τούτου, ηττήθηκε. Και υποχρεώθηκε σε συμβιβασμό, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα. Ηταν τότε ο Τσίπρας ο πρώτος σ΄ ευρωπαϊκό επίπεδο ηγέτης, που τάραξε τα λιμνάζοντα συντηρητικά νερά. Γεγονός που του έχει ήδη αναγνωριστεί σχεδόν απ’ όλες τις προοδευτικές ευρωπαϊκές δυνάμεις. Κι ας ηττήθηκε, κι ας συμβιβάστηκε. Και σήμερα, μόλις τρία χρόνια, αλλά πολλούς πολιτικούς αιώνες μετά, το σκηνικό αλλάζει, άλλαξε. Ο Τσίπρας δεν είναι πια μόνος, κάθε άλλο. Η Ισπανία του Πέδρο Σάντσεθ έρχεται να προσθέσει την δική της ισχυρή ψηφίδα σ’ αυτή την αλλαγή σκηνικού. Και, απ’ ό, τι όλα δείχνουν, έπεται συνέχεια…